Bieguny w geografii

Bieguny w geografii charakteryzowane są w różnych zakresach tematycznych. Punkty, w których oś obrotu Ziemi przecina jej powierzchnię to bieguny geograficzne, ich szerokość geograficzna wynosi 90ºN i 90ºS. Po raz pierwszy biegun północny zdobył R.E. Peary w 1909 roku, a biegun południowy R. Amundsen w 1911 roku.

Występują na Ziemi też bieguny magnetyczne, ich położenie z czasem ulega zmianie. Nazwy biegunów magnetycznych (północny i południowy) nawiązują do kierunków geograficznych, choć z punktu widzenia fizyki południowy biegun magnetyczny znajduje się na półkuli północnej, a północny na półkuli południowej.

W miejscach ekstremalnych wartości temperatury powietrza wyznaczany jest biegun ciepła (w Libii +57,8º) i biegun zimna (stacja Wostok na Antarktydzie -89,2º). Jako Biegun Niedostępności określana jest rosyjska stacja na Antarktydzie, położona w pobliżu punktu najbardziej odległego od wszystkich wybrzeży.

W geografii ekonomicznej wyznaczane są bieguny technologii w miejscu działalności zaawansowanej technologii, centrów badawczych (np. Dolina Krzemowa w Stanach Zjednoczonych).